همواره به شفق خیره مانده ام.چشم بر هم نمیزنم.دلم برایت تنگ است.دیگر ازگزاف کاری دست شسته ودستانم را به سویت دراز کرده ام.درنعت تو تا فلق آسمان تیره قلبم،با پاهایی ناتوان وخسته راه میروم.تا دستانم را به گردن ستاره ها قلاب کنم.وبا گفتن سوک سوک به بازی زندگی خاتمه می بخشم.

یادگرفتم که مهربون باشم تاجایی که دل خودم نشکنه

یادگرفتم ببخشم تاحدی که مردم درک کنن

یادگرفتم هرکسی رو معجزه ی باور خودم قرار ندم

یادگرفتم عشق،گدایی نکنم

یادگرفتم ستاره زندگیموبه کسی نشون ندم

یادگرفتم به خاطرخودم زندگی کنم نه به خاطر دیگران

یادگرفتم بعضی مواقع اگرلازم شد دلی رو بشکنم وبه وجدانم نگم که:چرا این کارو کردم

یادگرفتم هرکس که از راه رسید عاشقش نشم آخه همه که لیاقت دوست داشتن رو ندارن.مگه نه؟

بزرگترین اشتباه من این بود که همیشه دستمو زود رو می کردم .از این به بعد دستمو دیر پشت میکنم شاید نتیجه معکوس بده {!}

لباسامو پوشیدموتند تند رفتم سر کوچه

اینقد دویده بودم که نفس نفس میزدم

جعبه رو گذاشتم روی میز ،درشو باز کردم

دیدم بین همه ی اونا دفتر خاطراتمم هست

گفتم آقا اینا رو بردارید به جاش بهم یه خروس قندی بدید

یه نگاه به من کردویه نگاه به داخل جعبه

یه خروس قندی داد دستموگفت میشه ۱۰۰تومن

قیافه ی حق بجانبی گرفتمو گفتم :مگه یه خروس قندی چنده؟

با پوزخندی گفت :۱۰۰تومن

اونجا بود که فهمیدم

                   خاطراتتم مثه خودت بی ارزشن./

حالا شاید نداره باید فراموشت کنم./          

                       ولی                  

بعد از تو دیگه حتی به چشامم اعتماد ندارم./

واسه ی بودن با تو ندارم یه لحظه فرصت

اینجا اشک تو چشامو به کسی نشون ندادم

اگه بشکنه غرورم خم به ابرو نمیارم

وقتی نیستی هرچی غصس توصدامه

وقتی نیستی هرچی  اشکه تو چشامه

از وقتی رفتی دارم هر ثانیه از غصه ی رفتنت می سوزم

کاشکی بودی و می دیدی که چی آوردی به روزم

حالا عکست تنها یادگاره از تو

خاطراتت تنها باقی مونده از تو

وقتی نیستی یادتو هر نفس آتیش میزنه به این وجودم

کاش از اول نمی دونستی من عاشق تو بودم

ترو تو فاصله ها تنها گذاشت

بی خبر رفت وتو این بیراهه ها

ردپاشم واسه چشمات جانذاشت

منوهرثانیه وجنون تو

واسه من همین خبالتم بسه

بذار جاده ها اشتباه برن

ماکه دستمون به هم نمی رسه

با حریر پیله های کاغذی

واسه من جاده رو ابریشم نکن

من به پروانه شدن نمی رسم

حرمت فاصله مونو کم نکن

باغبان از پی من زود دوید

سیب را دست تو دید

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک وتو رفتی وسالهاست که صدای خش خش گام تو تکرار کنان می ده آزارم

ومن اندیشه کنان غرق این پندارم

که چرا خانه کوچک ما سیب نداشت./

                غنیمت

                      شمریدش صحبت

برگ از درخت خسته می شود

                                        وگرنه پائیز بهانه است./

خیلی سخته اون که اومدو کردت دیوونه

هوساش وقتی تموم شد بگه پیشت نمی مونه

خیلی سخته بی بهونه میوه های کال رو چیدن

به خدا کم غصه ای نیست چند روزی ترو ندیدن

خیلی سخته توی پائیز با غریبی آشنا شی

اما وقتی که بهار شد یه جوری ازش جداشی

خیلی سخته یه غریبه به دلت یه وقت بشینه

بعد بهت بگه که چشماش نمی خواد ترو ببینه

خیلی سخته که ببینیش توی یه فصل طلایی

کاش مجازات بدی داشت توی قانون بی وفایی